از جمله دلایلی که اتهام ناصبیگری از شیخ الاسلام را
رد میکند این که او شدیداً «نواصب» را با تمام گروههایش مورد نکوهش قرار دادهاست
و همچنین «خوارج»، کسانی که دشمنی با علی t را دینداری به حساب میآوردند و حتی برخی از آنان به خود جرأت تکفیر یا
تفسیق و یا سب و دشنام ایشان را، میدادند، به شدت مورد ذم و ملامت قرار دادهاند.
شیخ الاسلام / در کتاب (منهاج السنة) ذم و نکوهش گروههای مذکور را بسیار آوردهاند و اگر
او (ناصبی) میبود چنانکه دشمنانش میپندارند میبایست از آنان تمجید و ستایش میکرد
یا از مواضعشان دفاع میکرد و یا حداقل قائل به عذری برای آنان میبود و آنان را
معذور میدانست.
و اما اهل سنت تمام مؤمنان را دوست دارند و از آنان پشتیبانی میکنند و از
روی علم و انصاف نسبت به آنها سخن میگویند ایشان نه از گروه نادانند، و از اهل
هوا و هوس و از راه و روش همهی گروههای (نواصب) و (روافض) خود را دور میکنند و
اعلان برائت مینمایند و همهی مسلمانان صدر اسلام را دوست میدارند و از آنان
دفاع میکنند و نیز جایگاه و بزرگواری و فضایل اصحاب را به خوبی میشناسند و در
همان وقت حقوق که خداوند به اهل بیت عطا فرمودهاست را رعایت مینمایند[1].
[1]- شیخ الاسلام ابن تیمیه: منهاج
السنة، ج2 ص71. به کتاب «شیخ الإسلام لم یکن ناصبیاً» تالیف سلیمان خراشی، ص69
مراجعه نمایید.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر