عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرٍو، عَنِ النَّبِيِّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ: «إِنَّ يَأْجُوجَ ومَأْجُوجَ مِنْ ولَدِ آدَمَ، ولَوْ أُرْسِلُوا لأَفْسَدُوا عَلَى النَّاسِ مَعَايِشَهُمْ، ولَمْ يَمُتْ مِنْهُمْ رَجُلٌ إِلاَّ تَرَكَ مِنْ ذُرِّيَّتِهِ أَلفًا فَصَاعِدًا»([1]). از حضرت عبدالله بن عمرو ب روایت شده است که پیامبر ص فرمود: «یاجوج و ماجوج از نسل آدم هستند و اگر رها شوند زندگی مردم را تباه میسازند. هیچ فردی از آنها نمیمیرد مگر اینکه پیش از هزار نفر از نسل خودش باقی میگذارد».
قال رسول اللهص: «وَيَبْعَثُ اللهُ يَأْجُوجَ وَمَأْجُوجَ، ﴿وَهُم مِّن كُلِّ حَدَبٖ يَنسِلُونَ﴾ [الأنبیاء: ٩٦]، فَيَمُرُّ أَوَائِلُهُمْ عَلَى بُحَيْرَةِ طَبَرِيَّةَ فَيَشْرَبُونَ مَا فِيهَا، وَيَمُرُّ آخِرُهُمْ فَيَقُولُونَ: لَقَدْ كَانَ بِهَذِهِ مَرَّةً مَاءٌ، وَيُحْصَرُ نَبِيُّ اللهِ عِيسَى وَأَصْحَابُهُ، حَتَّى يَكُونَ رَأْسُ الثَّوْرِ لِأَحَدِهِمْ خَيْرًا مِنْ مِائَةِ دِينَارٍ لِأَحَدِكُمُ الْيَوْمَ، فَيَرْغَبُ نَبِيُّ اللهِ عِيسَى وَأَصْحَابُهُ، فَيُرْسِلُ اللهُ عَلَيْهِمُ النَّغَفَ فِي رِقَابِهِمْ، فَيُصْبِحُونَ فَرْسَى كَمَوْتِ نَفْسٍ وَاحِدَةٍ، ثُمَّ يَهْبِطُ نَبِيُّ اللهِ عِيسَى وَأَصْحَابُهُ إِلَى الْأَرْضِ، فَلَا يَجِدُونَ فِي الْأَرْضِ مَوْضِعَ شِبْرٍ إِلَّا مَلَأَهُ زَهَمُهُمْ وَنَتْنُهُمْ، فَيَرْغَبُ نَبِيُّ اللهِ عِيسَى وَأَصْحَابُهُ إِلَى اللهِ، فَيُرْسِلُ اللهُ طَيْرًا كَأَعْنَاقِ الْبُخْتِ فَتَحْمِلُهُمْ فَتَطْرَحُهُمْ حَيْثُ شَاءَ اللهُ»([2]). پیامبر خداص فرمود: «خداوند یاجوج و ماجوج را میفرستد، آنها از هر بلندی سرازیر میشوند، گذر گروه نخست آنها به دریاچه طبریه میافتد پس آب آن را مینوشند پیشینیان آنها ازآنجا رد میشوند و میگویند: در اینجا یک زمانی آب بوده است. حضرت عیسی و اصحاب او محاصره میشوند و محاصره آنچنان شدید خواهد بود که سر یک گاو برای آنها ارزشمندتر از صد دینار برای شما در این وقت است. در آن هنگام حضرت عیسی و اصحاب او به درگاهِ پروردگار دعا و تضرع مىکنند پس خداوند متعال کرم «نغفه»([3]) را بر گردنهای یاجوج و ماجوج مسلط میگرداند و همه آنها در یک لحظه فوت میکنند. سپس پیامبر خدا حضرت عیسی و اصحابش از کوه به زمین (هموار) پایین میآیند در حالی که همه زمین را بوى جسد متعفنِ آنها فراگرفته است. اینجاست که پیامبر خدا حضرت عیسی و اصحاب او به درگاهِ پروردگار دعا و تضرع مىکنند، سپس خداوند متعال پرندگانی را که به اندازه گردن شتران بخت([4]) هستند میفرستد این مرغها اجساد یاجوج و ماجوج را حمل میکنند و به مکانى که خدا اراده کرده میاندازند».
[1]- طبرانی در المعجم الکبیر، ابن حمید در الفتن وأبوداود طیالسی در مسند خود آن را آوردهاند. ابن کثیر در "البدایة والنهایة" میگوید: «حدیث بسیار غریب بوده و إسناد آن ضعیف است، و در آن ابهام زیادی وجود دارد». همچنین میگوید: «این حدیث غریب است، و چه بسا از سخنان ابن عمر به نقل از اهل کتاب باشد که در یرموک آن را شنیده است». هیثمی در مجمع الزوائد میگوید: «طبرانی در "الکبیر" و "الأوسط"، آن را روایت کرده و رجال آن ثقه و قابل اعتماد میباشند". اما شیخ آلبانی در سلسلة الأحادیث الضعیفة والموضوعة میگوید: حدیث منکر است.
[2]- صحیح مسلم.
[3]- نغفه: در اصل کرمی است که در بینی شتران و گوسفندان به وجود میآید و موجب مرگ آنها میشود و خداوند هم همین کرم را بر گردنهای یاجوج و ماجوج مسلط میگرداند.
[4]- بخت: شتران عظیم الجثهای هستند که دارای دو کوهان میباشند.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر