حضور قلب از شرایط قبولیت دعاست. عبدالله بن عمر رضی الله عنهما میگوید: رسول اکرم صلی الله علیه و آله و سلم فرموده است:
«الْقُلُوبُ أَوْعِيَةٌ وَبَعْضُهَا أَوْعَى مِنْ بَعْضٍ فَإِذَا سَأَلْتُمُ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ أَيُّهَا النَّاسُ فَاسْأَلُوهُ وَأَنْتُمْ مُوقِنُونَ بِالإِجَابَةِ فَإِنَّ اللَّهَ لاَ يَسْتَجِيبُ لِعَبْدٍ دَعَاهُ عَنْ ظَهْرِ قَلْبٍ غَافِلٍ»([1]).
«قلبها بسان ظروف هستند، برخی از برخی دیگر دریابندهتر و با ظرفیتترند. ای مردم! هرگاه از خداوند چیزی طلب کردید، آن را در حالتی مسئلت کنید که به اجابت آن یقین دارید، زیرا خداوند دعای بندهای را که با قلبی غافل درخواست کند، اجابت نمیکند».
در حدیثی دیگر فرموده است:
«ادْعُوا اللَّهَ تَعَالَى وَأَنْتُمْ مُوقِنُونَ بِالإِجَابَةِ، وَاعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ لا يَسْتَجِيبُ دُعَاءً مِنْ قَلْبٍ غَافِلٍ لاهٍ»([2]).
«از خداوند طلب کنید و او را به فریاد خوانید، در حالی که به اجابت خواستهتان یقین دارید و بدانید که خداوند دعایی را که از قلبی غافل و مشغول و پریشان برخاسته باشد، قبول نمیکند».
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر