لازم است استخارهکننده یا دعاکننده، اوقاتی را برای دعا انتخاب کند که در آن احتمال اجابت بیشتر است، مانند ثلث اخیر شب، همان لحظهای که خداوند سبحان در آن بر بندگان فریاد میزند و میفرماید:
«مَنْ يَدْعُونِى فَأَسْتَجِيبَ لَهُ مَنْ يَسْأَلُنِى فَأُعْطِيَهُ مَنْ يَسْتَغْفِرُنِى فَأَغْفِرَ لَهُ»([1]).
«آیا کسی هست مرا فرا خواند تا خواستهی او را اجابت کنم؟ و آیا کسی هست که از من سؤال کند تا به او عطا کنم؟ و آیا کسی هست که از من آمرزش بطلبد و من او را ببخشایم؟».
پیامبر خدا صلی الله علیه و آله و سلم فرموده است:
«صَلاَةُ اللَّيْلِ مَثْنَى، مَثْنَى وَجَوْفُ اللَّيْلِ الآخِرُ أَجْوَبُهُ دَعْوَةً»([2]).
«نماز شب دو رکعت دو رکعت است و بخش آخر شب، بهترین لحظهی قبول دعاست».
همچنین از جمله اوقاتی که دعا در آن قبول میشود، فاصلهی بین اذان و اقامت است.
رسول اکرم صلی الله علیه و آله و سلم میفرماید:
«الدُّعَاءُ لاَ يُرَدُّ بَيْنَ الأَذَانِ وَالإِقَامَةِ»([3]).
«دعا در فاصلهی بین اذان و اقامت رد نمیشود».
علامه ابن قیم رحمه الله ، آداب و اوقاتی را که دعا در آن قبول میشود به زیبایی بیان کرده است:
«دعا وقتی با حضور قلب بوده و قلب به کلی متوجه مطلوب باشد و با یکی از اوقات اجابت همزمان باشد، مثلاً ثلث اخیر شب، هنگام اذان، فاصلهی بین اذان و اقامه و در قسمت آخر نمازهای فرض، بعد از تشهد و پیش از اسلام، لحظهی بالارفتن امام بر منبر در روز جمعه تا پایان نماز. همچنین آخرین ساعت بعد از عصر روز جمعه، دعا در ضمن با خشوع همراه باشد و دعاکننده با فروتنی و تواضع و تضرع و رقت قلب در برابر پروردگار بایستد و رو به قبله و با وضو باشد، دستهایش را به سوی خدای عزوجل بلند کند و دعایش را با حمد و ثنای پروردگار آغاز کند، سپس درود و صلوات بر محمد صلی الله علیه و آله و سلم بفرستد و پیش از عرضهی نیاز خویش، توبه و استغفار را مقدم کند و سپس متوجه خدا شود و با اصرار و خواهش از او مسئلت کند، در قلب رغبت و رهبت وجود داشته باشد، به اسمای حسنی و صفات عالیهی خداوند تمسک جسته و به توحید و یگانگیاش، توسل جوید و پیش از دعا صدقهای تقدیم کند، چنین دعایی به طور یقین مستجاب خواهد شد»([4]).
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر