الله سبحانه و تعالى مىفرمايد:
﴿قَدۡ أَفۡلَحَ ٱلۡمُؤۡمِنُونَ ١ ٱلَّذِينَ هُمۡ فِي صَلَاتِهِمۡ خَٰشِعُونَ ٢﴾ [المؤمنون: 1-2].
يعنى: «بتحقيق نجات يافتند مؤمنان، آنانى كه در نمازهايشان فروتنى كنند». از اين آيت كريمه دانسته مىشود،كه آن مؤمنان نماز خوان كامياب مىگردند و نجات مىيابند كه نمازهاى خودرا با هوش يعنى با فروتنى و گريه و زارى خاص از براى الله تعالى مىخوانند. از همين رو با شتاب نماز خواندن، ركوع و سجده و قيام و جلسه را درست انجام ندادن براى قبول شدن نماز و سبب نجات گشتن آن ضررهاى جديى را به بار مىآورد. آن نمازى كه باشتاب خوانده شود و سنتهاى آن بجاى آورده نشود خود رسول الله صل الله علیه و آله و سلم در بارهاش مىفرمايد:
«أذكرِ الـموتَ فى صلاتِك فإنَّ الرجلَ إذا ذكر الـموتَ فى صلاتِهِ فَحَرِىٌّ أن يحسنَ صلاتَه وصلِّ صلاةَ رجلٍ لا يظن أنه يصلى صلاةً غيرَها وإياك وكلَّ أمرٍ يعتذرُ منه»[1].
يعنى: «هنگام نمازت مرگ را به ياد آور. به راستى كسى مرگ را در نماز به ياد آرد البته سزاوار اين است كه نمازش را نيك بسازد. نمازت را مثل مردى بگذار كه گمان ندارد كه باز زنده بماند و ديگر بار نماز بخواند. از هر كارى كه عاقبت آن پشيمانى است خودرا نگاهدار». در جاى ديگرى مىفرمايد: «صل مودعا كأنك تراه فأنه يراك»[2].
يعنى: «آنچنين به آرامى و بردبارى نماز بگذار كه گويا الله تعالى را بالاى خود نظر كننده مىبينى. اگر واقعا تو الله تعالى را نبينى او تعالى تورا مىبيند».
در حديث ديگرى رسول الله صل الله علیه و آله و سلم مىفرمايد:
«أسرق الناس الذى يسرق صلاته لا يتم ركوعها ولا سجودها وأبخل الناس من بخل بالسلام»[3].
يعنى: «دزدترين مردم آن كسى است كه نماز خود را ميدزد. پرسيدند يا فرستادة الله تعالى چگونه نماز خودرا دزدى ميكند؟ گفت:به اين طرز كه ركوع و سجود خودرا پوره نمىكند. يعنى آن را باشتاب انجام مىدهد. بخيلترين مردم كسى است كه در سلام دادن بخل كند».
در حديث ديگرى مىفرمايد:
«يرفع من هذه الأمة الخشوع حتى لا ترى فيها خاشعاً»[4].
يعنى: «اولين كار خير كه از بين اين امت برداشته مىشود اين خشوع يعنى خاك سارى و فروتنى است كه حتي در بينشان هيج خاك سارى را ديده نمىشود».
مادر مؤمنان عايشه رضی الله عنها نمازگذارى رسول الله صل الله علیه و آله و سلم راچنين صفت مىكند:
«كانَ رَسُولُ اللَّهِ صل الله علیه و آله و سلم يَبِيتُ، فَيُنَادِيهِ بِلالٌ بِالأَذَانِ، فَيَقُومُ فَيَغْتَسِلُ، فَإِنِّي لأَرَى الْمَاءَ يَنْحَدِرُ عَلَى جِلْدِهِ وَشَعَرِهِ، ثُمَّ يَخْرُجُ فَيُصَلِّي فَأَسْمَعُ بُكَاءَهُ»[5].
يعنى: «رسول الله خواب مىرفتند پس اورا بلال به اذانش ندا مىكرد. بعد اين از جايش بر ميخواست و وضؤ مىكرد، مىديدم، كه آب رويش قطره_قطره مىچكيد سپس به مسجد مىرفت ونماز ميخواند و من آواز گريهاش را ميشنيدم. باوجود اينكه محمد صل الله علیه و آله و سلم پيغمبر الله تعالى است و او تعالى تمام گناهانش را بخشيده است باز هم فروتنى مىكرد. او صل الله علیه و آله و سلم بنده بودن خود را اعلان مىنمود و از خوف عذاب الله تعالى گريه مىكرد. چنين نماز آن نمازى است كه در شريعت مطلوب بوده با فضل و كرم الله تعالى باعث نجات ما خواهد شد».
دعا مىكنيم كه الله تعالى ما را نماز خوان واقعى بگرداند.
آمين يا رب العالـمين وصلى الله تعالى على نبينا محمد وعلى آله وأصحابه أجمعين.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر