نماز نفل فضیلت بزرگی دارد، پیامبر صل الله علیه و آله و سلم در خصوص آن میفرماید:
«ما أذِنَ لعبدٍ في شيء أفضل من ركعتين يُصليهما، وإن البرَّ ليُذر فوق رأس العبد مادام في صلاته»[1].
«خواندن دو رکعت سنت از بزرگترین اعمالی است که از بنده خواسته شده است و تا وقتی که بنده در حال خواندن نماز سنت است، خیر و نیکی بر او نازل میشود».
و هنگامی که یکی از اصحاب از پیامبر صل الله علیه و آله و سلم میخواهد او را به عنوان رفیق و یار خود در بهشت قرار بدهد، پیامبر صل الله علیه و آله و سلم به او میگوید:
«أعني على نفسك بكثرة السجود»[2].
«برای اینکه به عنوان یار و رفیق من در بهشت قرار بگیرید، لازم است نمازهای فراوانی را بخوانید».
از جمله فلسفه و حکمتهای نماز نفل این است که نقایص و ناتمامیهای نماز فرض را جبران میکند، پیامبر صل الله علیه و آله و سلم در خصوص آن میفرماید:
«إن أول ما يُحاسب الناس به يوم القيامة من أعمالهم الصلاة، يقول ربُّنا للملائكة - وهو أعلم-: انظروا في صلاة عبدي أتمها أم نقصها؟ فإن كانت تامة كُتبت له تامة، وإن كان انتقص منها..».
«نخستین عملی که مورد محاسبه واقع میشود نماز است؛ پروردگار – هر چند که خود نیز آگاهی دارد- به فرشتهی خود دستور میدهد: نمازهای بندهی مرا مورد حساب قرار دهید که آیا نمازهایش را به طور کامل خوانده یا ناتمام و ناقص؟ پس اگر نمازهایش کامل بود برای او مینویسند که نمازهایش کامل است و اگر در صورتی که نمازهایش کامل نباشد از نمازهای نفل و سنتهای وی، فرایضش را کامل میگردانند...».
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر