اعلان وقت نماز با استفاده از الفاظی مخصوص.
اذان در حق اهل شهر و روستا واجبی کفایی میباشد، زیرا پیامبر صل الله علیه و آله و سلم فرمود:
«إذا حَضَرَت الصلاة فليؤذن لكم أحدكم، وليؤمكم أكبركم»[1].
«هرگاه وقت نماز فرا رسید، باید یکی از شما بانگ بردارد و بزرگترینتان امامت نماید».
و گفتن: اذان برای مسافر و بادیه نشین نیز سنت است، زیرا پیامبر صل الله علیه و آله و سلم فرمود:
«إذا كُنت في غنمك أو باديتك فأذنت بالصلاة فارفع صوتك بالنداء، فإنه لا يسمعُ مدى صوت المؤذن جنٌّ ولا إنس، ولا شيء إلا شهد له يوم القيامة»[2].
«هرگاه چوپان بودی و یا اینکه به بادیهای سفر کردی و اذان برداشتی، سعی کن که صدایت را بلند نمایی، زیرا هر انس و جن و مخلوق دیگری که صدای مؤذن را میشنود، در روز قیامت برای مؤذن گواهی میدهد».
الفاظ اذان طبق آنچه پیامبر صل الله علیه و آله و سلم به بلال یاد داد بدینصورت میباشد:
الله أكبر، الله أكبر. الله أكبر، الله أكبر.
أشهد أن لا إله إلاّ الله، أشهد أن لا إله إلاّ الله.
أشهد أن محمداً رسول الله، أشهد أن محمداً رسول الله.
حي على الصلاة، حي على الصلاة.
حي على الفلاح، حي على الفلاح.
«و در اذان صبح این را اضافه میکند: «الصلاة خيرٌ من النوم، الصلاة خيرٌ من النوم».
الله أكبر، الله أكبر.
لا إله إلاّ الله.
اقامه برای تمامی نمازهای پنجگانهی فرض، سنت است، خواه نماز حاضر باشد و یا اینکه نماز قضا را انجام دهد، زیرا پیامبر صل الله علیه و آله و سلم فرمود:
«ما من ثلاثة في قرية ولا بَدْوٍ لا تُقامُ فيهم صلاة الجماعة إلاَّ استحوذ عليهم الشيطان، فعليكم بالجماعة، فإنما يأكل الذئبُ من الغنم القاصية»[3].
«هر سه نفرى كه در قريه و يا باديه نشينى باشند و نماز جماعت را برپا نكنند، كسانى هستند كه شيطان بر دل آنان سخت إحاطه كرده، پس بر شماست كه به جماعت حاضر شويد، زيرا گرگ هميشه گوسفندى را كه از چوپان دور شده مىخورد».
و انس رضی الله عنه نیز روایت کرده که پیامبر صل الله علیه و آله و سلم به بلال دستور داد اذان را به صورت جفت و اقامه را یکی یکی و به صورت طاق بخواند[4].
طبق حدیثی که از عبدالله بن زید روایت شده الفاظ اقامه به این صورت است:
الله أكبر، الله أكبر، أشهد أن لا إله إلاّ الله، أشهد أن محمداً رسول الله، حي على الصلاة، حي على الفلاح، قد قامت الصلاة، قد قامت الصلاة، الله أكبر الله أكبر، لا إله إلاّ الله.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر