5- قرائت
· سپس واجب است که به خدا پناه ببرد «أعوذ بالله» بگوید و ترک آن گناه محسوب مىشود.
· سنّت است که گاهی: «أعوذ بالله من الشیطان الرجیم، من همزه ونفخه ونفثه» بگوید. و نفث در اینجا بمعنای شعر مذموم مىباشد.
· گاهی نیز: «أعوذ بالله السمیع العلیم، من الشیطان الرجیم» بگوید.
· آنگاه در نمازهای جهری و سری(نهفته)، با صدای آهسته «بسم الله الرحمن الرحیم» بگوید.
خواندن فاتحه
· سپس سورۀ فاتحه را کاملاً بخواند و «بسم الله الرحمن الرحیم» نیز جزء آن است. باید دانست که خواندن فاتحه رکن نماز است و بدون آن نماز صحیح نمىشود، پس حفظ نمودن آن برای کسانی که زبانشان عربی نیست واجب است.
· کسی که توانایی حفظ فاتحه را ندارد، کافی است که بگوید: «سبحان الله، والحمد لله، ولا إله إلاَّ الله، الله أكبر، ولا حول ولا قوة إلاَّ بالله».
· سنّت است که آن را آیه آیه بخواند، یعنی بر آخر هر آیهای توقف کند، به این صورت که: ﴿بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ﴾ بگوید سپس وقف کند، آنگاه بگوید: ﴿ٱلۡحَمۡدُ لِلَّهِ رَبِّ ٱلۡعَٰلَمِينَ﴾ سپس وقف نماید، آنگاه بگوید: ﴿ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ﴾ سپس وقف کند، آنگاه بگوید: ﴿مَٰلِكِ يَوۡمِ ٱلدِّينِ﴾ سپس وقف کند، و تا آخر اینچنین بخواند.
تمام قرائت پیامبر صل الله علیه و آله و سلم اینچنین بود، و بر هر آیهای وقف مىنمود، و آن را با آیه بعدی وصل نمىنمود، گرچه از نظر معنا به آن وابسته باشد.
· و «مالک»، «مَلِک» خواندن هر دو جایز مىباشد.
خواندن سوره فاتحه برای مقتدی (پیرو)
بر مقتدی واجب است که در نمازهای سری پشت سر امام سورۀ فاتحه را بخواند، و همچنین در نمازهای جهری در صورتی که قرائت امام را نشنود، یا اگر امام بعد از خواندن آن سکوت نمود بطوری که مقتدی بتواند سورۀ فاتحه را بخواند، اگر چه این سکوت در سنّت به نظر ما ثابت نیست([1]).
بعد از فاتحه خواندن
· سنّت است که بعد از خواندن سورۀ فاتحه در دو رکعت اولی یک سوره، یا چند آیه بخواند، همچنین در نماز جنازه.
· گاهی بعد از فاتحه قرائت چند آیه را طولانی نماید، و گاهی هم بخاطر مشکلاتی چون سفر، سرفه، بیماری، یا گریۀ کودک قرائت را کوتاه نماید.
· قرائت قرآن در نماز چند صورت دارد: مثلاً: قرائت در نماز صبح طولانىتر از بقیهی نمازهای پنجگانه است، و به ترتیب بعد از آن نماز ظهر، نماز عصر، عشاء، و در پایان نماز مغرب در غالب اوقات.
· قرائت در نماز شب از قرائت همۀ نمازها طولانىتر است.
· در سنّت معلوم است که قرائت رکعت اول طولانىتر از قرائت رکعت دوم میباشد.
· و قرائت در دو رکعت آخر به اندازۀ نصف قرائت در دو رکعت اول کوتاهتر نماید([2]).
در هر رکعت فاتحه خواندن
· خواندن فاتحه در هر رکعت واجب است.
· همچنین سنّت است که احیاناً در دو رکعت آخر چیزی غیر از فاتحه بخواند.
· برای امام جایز نیست بیشتر از آن مقداری که در سنّت وارد شده، نماز را طولانی نماید؛ زیرا با اینکار برای کسانی که پشت سر وی هستند کار را دشوار مىنماید، شاید مرد بزرگسالی یا بیماری، یا زنی که کودک شیرخوار دارد و یا شخصی که کاری ضروری دارد پشت سرش باشد.
بلند و آهسته خواندن
· خواندن فاتحه و برخی از آیات قرآن را در نماز صبح، جمعه، نماز عید، استسقاء(طلب باران)، کسوف(ماه گرفتگی) و دو رکعت اول از نماز مغرب و عشاء با صدای بلند بخواند.
· امّا در نماز ظهر، عصر، رکعت سوم نماز مغرب و دو رکعت آخر نماز عشاء با صدای آهسته بخواند.
· برای امام جایز است که گاهی در نمازهای سری آیهای بلند بخواند و پیروان آن را بشنوند.
· امّا نماز شب و وتر را گاهی آهسته، و گاهی با صدای بلند بخواند، و در بلند نمودن آواز اعتدال را رعایت نماید.
خواندن قرآن با ترتیل (تجوید)
· سنّت است که قرآن را با تجوید و ترتیل بخواند، نه یک نفس و با عجله، بلکه طورى بخواند که همه حروف آشکار شود، و صدایش به قرائت قرآن زینت بخشد، و با نوای خوب طبق آن احکامی که نزد اهل علم به تجوید معروف است، تلاوت نماید، نه با نواهای اختراعی و قوانین موسیقی معروف.
یادآوری به امام
· هرگاه قرائت برای امام دشوار گردد یا در اشتباه افتد، برای مأموم جایز است که امام را یادآوری کند.
[1]- در کتاب سلسله أحادیث ضعیفه (شماره 546 و 547) مستند کسانی که به آن قائل هستند و پاسخ به آنها را ذکر نمودهام.
[2]- تفصیل این مسأله را مىتوانید در کتاب «صفة الصلاة» (ص83) چاپ یازدهم بخوانید، همچنین به نسخه فارسی آن در سایت عقیده www.aqeedeh.com مراجعه کنید.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر