6- رکوع
· پس هنگامی که از قرائت فارغ شود، به اندازهای که به نفسش برگردد، سکوت نماید.
· سپس همچنانکه در تکبیرة الإحرام ذکر شد دستهایش را بلند کند.
و تکبیر بگوید، و این تکبیر واجب است.
· آنگاه رکوع نماید، به اندازهای که مفصلهایش استقرار پیدا کند، و هر عضوی بجای خودش برگردد، و این رکن است.
چگونگی رکوع
· دستهایش را بر زانوهایش گذاشته، و زانوهایش را محکم بگیرد، و انگشتانش را باز بگذارد، اینها همه واجب است.
· و پشت خود را پهن و دراز نماید ـ بطوری که اگر بر پشتش آب ریخته شود آنجا بماند ـ و این واجب مىباشد.
· و سرش را پائین و یا بالا نگیرد، بلکه برابر با پشتش قرار دهد.
· دو آرنجش را از پهلویش دور نگه دارد.
· و در رکوعش سه مرتبه یا بیشتر، «سبحان ربي العظیم»([1]) بگوید.
برابر و یکسان قرار دادن ارکان با هم
· یکسان قرار دادن ارکان در طولانی بودن، سنّت است. پس رکوعش، و بلند شدنش بعد از رکوع، و سجودش، و نشستنش بین دو سجده، از نظر طولانی بودن باید یکسان باشند.
· قرآن خواندن در رکوع یا در سجده جایز نیست.
راست شدن (اعتدال) از رکوع
· سپس پشت خود را از حالت رکوع بلند کند، و این رکن است.
· در اثنای اعتدال (راست شدن) «سمع الله لمن حمده» بگوید. و این واجب است.
· به کیفیتهایی که گذشت، دستهایش را در اعتدال بلند نماید.
· سپس معتدل و مطمئن بایستد تا اینکه هر استخوانی جای خودش را بگیرد، و این رکن است.
· و در این حالت «ربنا ولک الحمد»([2]) بگوید، و گفتن آن بر هر نمازگزاری واجب است، اگر چه پشت سر امام هم باشد([3])؛ زیرا که این ورد مخصوص قیام است، امّا «سمع الله لمن حمده» ورد اعتدال مىباشد.
· این قیام و رکوع را به یک اندازه طولانی نماید، همچنانکه گذشت.
[1]- اذکار دیگری برای گفتن در رکوع نیز وارد شده، برخی از آنها طولانی و برخی متوسط و برخی دیگر کوتاه مىباشند، به صفة صلاة النبی صل الله علیه و آله و سلم ص 113 چاپ یازدهم، و ترجمه فارسى آن در سایت عقیده مراجعه شود.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر