7- سجود

سجده کردن بر زمین

·     سپس «الله اکبر» بگوید و این واجب است.

·     گاهی دستهایش را بلند نماید.

بر دستها به زمین رفتن

·     سپس برای سجده کردن بر دستهایش به زمین رود، و آن را قبل از زانوهایش بر زمین بگذارد؛ چون رسول الله  صل الله علیه و آله و سلم  چنین امر نموده، و همچنین از عمل آنحضرت  صل الله علیه و آله و سلم  ثابت مى­باشد، و ایشان  صل الله علیه و آله و سلم  نمازگزاران را از زانو زدن مانند شتر نهی کرده است، و شتر بر دو زانوئی که در دستهایش است، زانو مى­زند.

·     پس هنگامی که سجده کرد، ـ و این رکنی از رکنهای نماز است ـ بر دو کف دستش تکیه نماید و آنها را باز کند.

·     انگشتانش را به هم بچسباند.

·     آنها را به سوی قبله بگذارد.

·     دو کفهایش را برابر شانه‌هایش قرار دهد.

·     گاهی برابر گوش‌هایش بگذارد.

·     واجب است که ساعدش را از زمین بلند کند، و آنطور که سگ دستهایش بر زمین مى­گذارد بر زمین نگذارد.

·     بینی و پیشانیش را محکم روی زمین بگذارد، و این از ارکان نماز است.

·     همچنین زانوهایش را محکم روی زمین بگذارد.

·     همچنین سر انگشتان پاهایش را محکم بر زمین بگذارد.

·     پاهایش را راست و ایستاده بگیرد، همۀ اینها واجب است.

·     سر انگشتان پاهایش را به سمت قبله قرار دهد.

·     و عقب (پاشنه) پاهایش را به هم نزدیک کند و بچسباند.

اعتدال (آرام گرفتن) در سجده

·     بر نمازگزار واجب است که در سجده‌اش اعتدال داشته باشد، به این معنا که بر تمام اعضای سجده‌اش بطور مساوی و یکسان تکیه کند، و اعضای سجده عبارتند از: پیشانی و بینی، و دو کف دست، و دو زانو، و سر انگشتان دو پا.

·     اگر کسی به این کیفیت در سجده‌اش اعتدال را رعایت نمود، همانا بطور یقین اطمینان و آرام گرفته است، و همچنین اطمینان و آرام گرفتن در سجده از ارکان نماز است.

·     در سجده‌اش سه بار یا بیشتر: «سبحان ربي الأعلی»([1]) بگوید.

·     و مستحب است که در سجده بسیار دعا کند؛ زیرا که امید اجابت است.

·     همچنانکه گذشت سجده‌اش را به اندازۀ رکوعش طولانی نماید.

·      سجده بر زمین، و همچنین بر چیزهایی مانند: لباس، فرش، حصیر، و مانند اینها، که بین زمین و پیشانی، مانع باشند جایز است.

·     در سجده خواندن قرآن جایز نیست.

افتراش و نشستن میان دو سجده

·     سپس با گفتن «الله أکبر» سرش را بلند کند، و این واجب است.

·     در بعضی اوقات دستهایش بلند نماید.

·     آنگاه مطمئن و آرام بنشیند تا اینکه هر استخوانی در جای خودش قرار گیرد، و این از ارکان نماز است.

·     و پای چپش را بگستراند (پهن کند) سپس بر آن بنشیند، و این واجب است.

·     و پای راستش را ایستاده نگه دارد.

·     و انگشتانش را بسوی قبله نگه دارد.

·     و گاهی نشستن به صورت اقعاء([2]) جایز است، و اقعاء بمعنای این است که بر پاشنه و سینه قدمهایش بنشیند.

·     و در این جلسه: «اللهم اغفر لي، وارحمني، واجبرني، وارفعني، وعافني، وارزقني» بگوید.

·     و اگر خواست: «رب اغفر لي، رب اغفر لي» بگوید.

·     و این جلسه را تقریبا به اندازۀ سجده‌اش طولانی نماید.

سجدۀ دوم

·     سپس «الله أکبر» بگوید، و این واجب است. و بعضی اوقات با این تکبیر دستهایش را بلند نماید.

·     و سجدۀ دوم را انجام دهد، و این سجده نیز از ارکان نماز است.

·     و کارهایی را که در سجدۀ اول انجام داد، در این سجده نیز انجام دهد.

جلسۀ استراحت

·     سپس وقتی که سرش را از سجدۀ دوم بلند نمود، و خواست برای رکعت دوم بلند شود، تکبیر بگوید، و این تکبیر واجب است.

·     و گاهی دستهایش را بلند کند.

·     و چند لحظه معتدل و آرام بر پای چپش بنشیند، تا اینکه هر استخوانی به جای خودش برگردد.

رکعت دوم

·     سپس با دستهای مشت کرده همانطور که شخص خمیر کننده مشت مى­کند، بر زمین تکیه کند، و برای رکعت دوم برخیزد، و این رکعت دوم از ارکان نماز است.

·     و همان کارهایی که در رکعت اول انجام داد در رکعت دوم نیز انجام دهد.

·     دعاء استفتاح را در رکعت دوم نخواند.

·     رکعت دوم را از رکعت اول کمی کوتاهتر کند.

---

[1]- و اذکار دیگری نیز وجود دارد که برای اطلاع از آنها مى­توانید به صفة صلاة النبی  صل الله علیه و آله و سلم  (ص27) چاپ عربی، و ترجمه فارسى آن در سایت عقیده مراجعه نمایید. www.aqeedeh.com

[2]ـ اقعاء: این است که دو پاى خویش را بر زمین نهاده بطورى که بدن او روى کف پاهاى او قرار گیرد.