توجه توجه

بعضی نوشته ها ادامه دارند برای مشاهده کامل نوشته ها به برچسب های مورد نظر یا پست قبل و بعد مراجعه کنید

۱۴۰۳ خرداد ۴, جمعه

حد حرابه (راهزنی)

 

حد حرابه (راهزنی)

تعریف حرابه[1]

حرابه عبارت از شورش گروهی از مسلمانان در دارالاسلام بوسیله هرج و مرج، ریختن خون، غارت اموال، تجارت به ناموس و از بین بردن محصولات وکشتن مخلوقات، به قصد تضعیف و تهدید دین، اخلاق و نظم و قانون است.

حکم حرابه

حرابه از بزرگترین جرایم است و به همین خاطر مجازات آن نیز از سخت‌ترین مجازاتهاست:

خداوند متعال می‌فرماید:

) إِنَّمَا جَزَاءُ الَّذِینَ یُحَارِبُونَ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ وَ یَسْعَوْنَ فِی الأَرْضِ فَسَاداًا أَنْ یُقَتَّلُوا أَوْ یُصَلَّبُوا أَوْ تُقَطَّعَ أَیْدِیهِمْ وَ أَرْجُلُهُمْ مِنْ خِلاَفٍ أَوْ یُنفُوْا مِنْ الأَرْضِ ذَلِکَ لَهُمْ خِزْیٌ فِی الدُّنیَا وَ لَهُمْ فِی الآخِرَةِ عَذَابٌ عَظِیمٌ (    (مائده: 33)

«کیفر کسانی که (بر حکومت اسلامی می‌شورند و بر احکام شریعت می‌تازند و بدینوسیله) با خدا و پیامبرش می‌جنگند و در روی زمین دست به فساد می‌زنند، این است که کشته یا به دار زده شوند، یا دست و پای آنها در جهت عکس یکدیگر بریده شود، یا اینکه از جایی به جایی تبعید گردند و یا زندانی شوند. این رسوایی آنان دردنیا است و برای ایشان در آخرت مجازات بزرگی است».

از انس رضی الله عنه  روایت است: (قدم علی النبی صل الله علیه و آله و سلم  نفر من عکل فأسلموا، فاجتووا المدینة، فأمرهم أن یأتوا إبل الصدقة فشربوا من أبوالها و ألبانها، ففعلوا فصحوا، فارتدوا فقتلوا رعاتها،و استاقوا الإبل فبعث فی اثارهم فأتی بهم، فقطع أیدیهم و أرجلهم، و سمل أعینهم، ثم لم یحسمهم حتی ماتوا)[2] «چند نفری از قبیله عکل نزد پیامبر صل الله علیه و آله و سلم  آمدند و مسلمان شدند، آب و هوای مدینه با آنان سازگار نشد، پیامبر صل الله علیه و آله و سلم  به آنان دستور داد به صحرا پیش شتران صدقه بروند و از ادرار و شیر آنها بخورند، این کار را کردند و بهبود یافتند، سپس مرتد شدند و ساربان شترها را کشته و شترها را دزدیدند، پیامبر صل الله علیه و آله و سلم  چند کسانی را در پی آنان فرستاد، آنان را گرفتند و نزد پیامبر صل الله علیه و آله و سلم  آوردند، او هم دستها و پاهایشان را قطع و چشمانشان را کور کرد و تا مرگ رهایشان نکرد».

توبه راهزنان قبل از دستگیری

خداوند متعال می‌فرماید: ) إِلاَّ الَّذِینَ تَابُوا مِنْ قَبْلِ أَنْ تَقْدِرُوا عَلَیْهِمْ فَاعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِیمٌ (   (مائده: 34)

«مگر کسانی که پیش از دست یافتن شما بر آنان از کرده خود پشیمان شوند و توبه کنند، چه بدانید که خداوند دارای مغفرت و رحمت فراوان است».


جنایات(*)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

(*) مطالب این بخش از دوکتاب (فقه السنه) و (منار السبیل) باتخلیص و باتوجه به روایات صحیح گردآوری کرده‌ام

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 




[1]) فقه السنة (393/2).

[2]) متفق علیه.

هیچ نظری موجود نیست:

ارسال یک نظر

مقدمه‌ی مؤلف

  مقدمه‌ی مؤلف الحمد لله رب العالـمين، والصلاة والسلام على نبينا محمد وعلى آله وأصحابه أجمعين‏. أما بعد: از جمله درس‌هایی که در مسجد...