اسرای کفار دو دستهاند:
دستهای که به محض اسارت برده و کنیز میشوند، و عبارتند از زنان وکودکان، چون پیامبر صل الله علیه و آله و سلم از کشتن کودکان و زنان نهی کرده است[1]، و اسرا را مانند مال غنیمت تقسیم مینمود.
دستهای که به محض اسارت برده نمیشوند و عبارتند از: مردان بالغ. حاکم مختار است که بنا به مصلحت آنها را بکشد و یا به عنوان برده نگه دارد و یا بر آنان منت گذارد و آنان را آزاد کند و یا آنان را در مقابل گرفتن مالی یا آزاد کردن افرادی از اسرای مسلمانان تحویل کفار دهد:
خداوند متعال میفرماید:
) مَا کَانَ لِنَبِیٍّ أنْ یَکُونَ لَهُ أسرَی حَتَّی یُثخِنَ فِی الأرضِ ( (أنفال: 67)
«برای هیچ پیامبری شایسته نیست که اسیران جنگی داشته باشد تا آنکه در زمین بسیار کشتار کند...».
پیامبر صل الله علیه و آله و سلم مردان بنیقریظه را کشت و مردان بنی مصطلق را به عنوان برده نگه داشت، و بر ابوالعاص بن ربیع و ثمامه بن اثال منت نهاد و بلاعوض آندو را آزاد کرد و اسرای بدر را در مقابل مال آزاد نمود، و دو مرد از اصحابش را با مردی از مشرکین بنی عقیل مبادله کرد، خداوند متعال میفرماید:
) فَإذا لَقِیتُمُ الَّذِینَ کَفَرُوا فَضَربَ الرِّقَابِ حَتَّی إذَا أثخَنتُمُوهُم فَشُدُّوا الوَثَاقَ فَإمَّا مَنّاً بَعدُ و إمّا فِدَاءً حَتَّی تَضَعَ الحَربُ أَوزَارَهَا ( (محمد: 4)
«و هنگامی که با کافران روبرو میشوید گردنهایشان را بزنید و همچنان ادامه دهید تا به اندازه کافی دشمن را ضعیف و درهم میکوبید در این هنگام (اسیران) را محکم ببندید، بعداً یابر آنان منت میگذارید (و بدون عوض آزادشان میکنید) و یا (در برابر آزادی از آنان) فدیه میگیرید، تا جنگ بارهای سنگین خود را بر زمین مینهد و نبرد پایان میگیرد».
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر