جزیه از چه کسانی گرفته میشود؟
از نافع از اسلم روایت است: (أن عمر رضی الله عنه کتب إلی أمراء الاجناد: لاتضربوا الزیة علی النساء والصبیان، ولاتضربوها إلا علی منجرت علیه المواسی)[1] «عمر رضی الله عنه به فرماندهان سپاه نوشت: بر زنان و کودکان جزیه تعیین نکنید بلکه جزیه را تنها بر کسانی تعیین کنید که تیغ را بکار بردهاند (مردان بالغ)».
از معاذ رضی الله عنه روایت است: (أن النبی صل الله علیه و آله و سلم لما وجهه إلی الیمن، أمره أن یأخذ من کل الم دینارا أو عدله من المعافرة)[2] «وقتی پیامبر صل الله علیه و آله و سلم اورا به یمن فرستاد دستور داد که از هر مرد بالغی یک دینار یا به اندازه آن از لباس معافیری (نوعی لباس یمنی) جزیه بگیرد».
گرفتن بیشتر از این مقدار هم جایز است، به دلیل حدیث أسلم: (أن عمر بن الخطاب ضرب الجزیة علی أهل الذهب أربعة دنانیر، و علی أهل الورق أربعین درهما، و مع ذلک أرزاق المسلمین و ضیافة ثلاثة أیام)[3] «عمر بن خطاب رضی الله عنه جزیه صاحبان طلا را چهار دینار و صاحبان نقره را چهل درهم تعیین کرد و علاوه بر آن میبایست مواد خوراکی مسلمانان را تأمین و سه روز آنان را مهمان کنند».
حاکم باید حال دارا و ندار را رعایت کند به دلیل گفته ابن ابی نجیح: «به مجاهد گفتم: چرا جزیه اهل شام چهار دینار و اهل یمن یک دینار است؟ گفت: به خاطر آسانگیری (ثروتمندی اهل شام و نداری اهل یمن)».[4]
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر