خداوند متعال میفرماید:
) کُتِبَ عَلَیْکُمْ الْقِتَالُ وَ هُوَ کُرْهٌ لَکُمْ وَ عَسی أنْ تَکْرَهُوا شَیْئاً وَ هُوَ خَیْرٌ لَکُمْ وَ عَسَی أَنْ تُحِبُّوا شَیْئاً وَهُوَ شَرُّ لَکُمْ وَ اللَّهُ یَعْلَمُ وَ أَنْتُمْ لاَتَعْلَمُونَ ( (بقره: 216)
«جهاد بر شما فرض شده در حالیکه آن برایتان ناخوشایند است، لیکن چه بسا چیزی را دوست نمیدارید و آن چیز برای شما نیک باشد و چه بسا چیزی را دوست داشته باشید وآن چیز برای شما بد باشد، و خدا میداند و شما نمیدانید».
جهاد فرض کفایه است، به دلیل فرموده خداوند متعال:
) لاَیَسْتَوِی الْقَاعِدُونَ مِنْ الْمُؤْمِنِینَ غَیْرُ أُوْلِی الضَّرَرِ وَالْمُجَاهِدُونَ فِی سَبِیلِ اللَّهِ بِأَمْوَالِهِمْ وَ أَنُفسِهِمْ فَضَّلَ اللَّهُ الْمُجَاهِدِینَ بِأَمْوَالِهِمْ وَ أَنْفُسِهِمْ عَلَی الْقَاعِدِینَ دَرَجَةً وَ کُلاً وَعَدَ اللَّهُ الْحُسْنَی ( (نساء: 95)
«مسلمانانی که (به جهاد نمیروند و در منازل) مینشینند با مسلمانانی برابر نیستند که با مال و جان خود در راه خداوند جهاد میکنند، خداوند مرتبه والایی را نصیب مجاهدان کرده است که بالاتر از درجه خانهنشینان است مگر اینکه چنین خانهنشینان دارای عذری باشند، و خداوند به هر یک (از دو گروه مجاهد و خانهنشینان معذور) وعدة نیکو داده است».
«بنابراین خداوند متعال خبر داده که برتری از آن مجاهدان است، ووعدة نیکو هم برای آنان و برای خانهنشینان است، پس اگر خانهنشینان واجبی را ترک کرده بودند برای آنان عاقبت بدی بود نه وعدة نیکو».[1]
باید دانست که بسیار جهاد کردن مستحب است به دلیل آیات و روایات وارد شده در این باره، و حداقل یک بار در سال واجب است؛ چون پیامبر صل الله علیه و آله و سلم از وقتی که دستور جهاد به او داده شد هر سال آنرا انجام میداد، و اقتداء به پیامبر صل الله علیه و آله و سلم واجب است و چون جهاد فرضی است که تکرار میشود لذا حداقل در سال یکبار واجب است؛ مانند روزه و زکات، و اگر بیشتر از یک بار در سال نیاز شود، تکرارآن واجب میگردد، چون واجبی کفایی است و تعداد دفعا آن به میزان نیاز بستگی دارد. والله اعلم. اه.
«اما لازم است ما و همة مردم بدانیم که در اسلام قبل از آغاز جنگ باید اعلام شود تا مردم مختار باشند که در بین قبول اسلام یا دادن جزیه یا جنگ یکی را انتخاب کنند، واگر پیمانی در میان باشد شروع جنگ باید بعد از اعلام نقض عهد و پیمان باشد، - اگر مسلمانان بیم داشته باشند که کفار با وجود عهدی که با آنان بسته شده پیمانشکنی میکنند – و احکام نهائی اسلام تنها عهد و پیمان را با اهل ذمهای جایز میداند که زندگی مسالمتآمیز در زیر سایه اسلام و ادای جزیه را قبول کردهاند در غیر اینصورت آنرا جایز نمیداند، مگر اینکه مسلمانان دچار ضعف شوند، که در اینصورت وضعیت آنان تغییر پیدا میکند و حکم آنان همان حکم مرحلهای خواهد بود که مسلمانان در حالت ضعف شبیه به حالت آنان از آن پیروی کردهاند (یعنی میتوانند با دیگر کفار عهد و پیمان ببندند)».[2]
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر