مسئله سی و چهارم: هر گروهی تنها خود را پاک و بی عیب میدانست
تمام گروهها خود را اهل نجات میدانستند. خداوند متعال آنها را تکذیب میکند و میفرماید: ﴿قُلۡ هَاتُواْ بُرۡهَٰنَكُمۡ إِن كُنتُمۡ صَٰدِقِينَ﴾ [البقرة: 111].
«بگو دلالیل خویش را عرضه دارید اگر راست میگویید». سپس آنچه را که صحیح و درست است را بیان میدارد و میفرماید: ﴿بَلَىٰۚ مَنۡ أَسۡلَمَ وَجۡهَهُۥ لِلَّهِ وَهُوَ مُحۡسِنٞ﴾ [البقرة: 112].
«آری هرکس روی خود را تسلیم نمود و نیکوکار شد».
شرح:
از جمله مسائل اهل جاهلیت این بود که هر گروهی از آنها مدعی بود بر حق است و دیگران بر باطل قرار دارند. این مسئله جزو خصوصیات یهود و نصاری و کسانی که به آنها شباهت داشتند، بود ﴿وَقَالُواْ لَن يَدۡخُلَ ٱلۡجَنَّةَ إِلَّا مَن كَانَ هُودًا أَوۡ نَصَٰرَىٰ﴾ [البقرة: 111]. «و گفتند: جز یهود و نصاری کسی به بهشت داخل نمیگردد».
هدایت و نجات را در یهود و نصاری منحصر کردند. نمونه آنها فرقههای گمراه میباشند. هر کدام مدعی بر حق بودن است و غیر او بر باطلند؛ هر کدام تنها خود را فرقۀ نجات یافته میداند که رسول الله صل الله علیه و آله و سلم در بارۀ آنها خبر داده است «ستَفْتَرِق أُمَّتِي عَلَى ثَلَاثٍ وَسَبْعِينَ فِرْقَةً كلها فِي النَّارِ إلا وَاحِدَة» ولكن الرسول ص بيّن العلامة الفارقة لهذه الفرقة عن غيرها لما قالوا: مَنْ هي يَا رَسُولَ الله؟ قال: «من كان على ما أنا عليه وأصحابي»[1]. (امت من به هفتاد و سه فرقه تبدیل میشوند، همگی در آتشند و تنها یکی از آنها سالم میماند. رسول الله صل الله علیه و آله و سلم به ذکر علامت آن گروه نجات یافته اشاره کرد. هنگامی که از او پرسیدند: ای رسول خدا آنها چه کسانی هستند؟ فرمودند: کسانی هستند که بر آن راهی که من و اصحاب من بر آن هستیم، قرار دارند.) و برای همین است که الله تعالی میفرماید: ﴿قُلۡ هَاتُواْ بُرۡهَٰنَكُمۡ إِن كُنتُمۡ صَٰدِقِينَ﴾ [البقرة: 111]. «بگو دلالیل خویش را عرضه دارید اگر راست میگویید».
یعنی بر آنچه میگویید دلیل خویش را بیاورید که مدعی هستید تنها یهود و نصاری داخل بهشت میشوند؛ زیرا ادعا بدون دلیل پذیرفته نمیشود. خداوند متعال بعد از آن میفرماید: ﴿بَلَىٰۚ مَنۡ أَسۡلَمَ وَجۡهَهُۥ لِلَّهِ وَهُوَ مُحۡسِنٞ﴾ [البقرة: 112]. «آری هرکس روی خود را تسلیم نمود و نیکوکار شد».
﴿هُوَ مُحۡسِنٞ﴾ یعنی تابع رسول الله صل الله علیه و آله و سلم باشد. کسی که دو شرط اسلام و تبعیت را داشته باشد او اهل بهشت است و اگر به آن دو شرط یا یکی از آنها خللی وارد آید هر چند مدعی بهشت باشد او اهل آتش است.
خداوند متعال که میفرماید: ﴿بَلَىٰۚ مَنۡ أَسۡلَمَ﴾ همان منهج سالمی است که گروه نجات یافته بر آن قرار دارند. چون رسول الله صل الله علیه و آله و سلم فرمود: «من كان على ما أنا عليه وأصحابي» «کسانی که به مانند آنچه که من و اصحاب من بر آن هستیم، قرار دارند». این دستور سنت و آیه هم دستور قرآن است. بنابراین، هرکس خواهان بهشت میباشد روی خود را تسلیم پروردگار نماید و عملش را بر طبق سنت نیکو گرداند و از بدعتها و امورات ایجاد شده در دین که هیچ دلیل شرعی بر آنها نیست، دوری نماید.
[1]- أخرجه أبو داود (5/7 رقم 4596، 4597)، والترمذی (5/25-26 رقم 2645، 2646)، وابن ماجه (4/352-353 رقم 3991، 3992، 3993)، والحدیث صححه الترمذی والألبانی فی صحیح الجامع (رقم 1082، 1083).
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر