بترس

 

بترس

از نعره هـای آدم غـرق جنـون بتـرس		از واعظی کـه رفته پی چند وچون بترس
از آنکه زشت چهره تر از دیو شد نترس		از آن کسی که زشت شده از درون بترس
رنگ سیاه، خون به دلت می کند بدان		از رنگهای تیـره‌تـر از رنـگ خون بترس
شیطانـی است رسم و ره مفتیان شهر		از دیو جهـل ونغمـه روحـانیـون بتـرس
گیرم که تا کنون سر تو شیره مال شد		بگذشت آنچه بـود، عـزیـزم کنون بترس
زنهـار، قصـه هـا نشـود اعتقـاد تـو		زین قصه‌های له شده انـدر قـرون بترس
از دیو جهل و آدم مداح و حرف مفت از گریه وسیاهـی و فریـاد و خـون بترس